Happy Autumn Weekend!





I wish you all a wonderful weekend and leave you with this most lovely wedding that Chelsea shared. It is the epitome of the perfect autumn event! See more photos and source list here. Time to go get some apples. crunch. (images from Once Wed + polaroid from Frolic)

5 comments:

Chelsea said...

thank you my dear! have a wonderful weekend.

midtwentiesennui said...

Gorgeous!

I just re-discovered your blog and have been enjoying all the delicious eye candy while going through the posts :)

Whitney {from Darling Dexter} said...

so lovely! i want fall to last forever :)

"Δημήτριος ο Ταξιδευτής" said...

Καλή εβδομάδα να έχετε, με ένα ποίημα από τον Λορέντζο Μαβίλη
Have a nice week, with a poem by Lorenzo Mavilis

LETHE

Fortunate are the dead who forget
the bitterness of life. When the sun sets
and dusk follows, do not weep for them,
no matter how deep your sorrow may be!
At such an hour the souls are thirsty and go
to οblivion's crystal-cold spring;
but the water will turn muddy,
if a tear is shed for them by the beloved.
And if they drink turbid water, they recall,
passing through fields of asphodels,
past sorrows that sleep within them.
If you cannot but weep, at sunset,
your eyes should lament for the living
who seek to forget, but cannot do so.
'Lethe', or 'Oblivion' is a pessimistic poem. Mavilis mingles in it the ancient Greek belief about the Underworld, so well described by Homer in the Odyssey (XXIV, 1-14), and the Modern Greek tradition about the Realm of the Dead. According to Homer, the Underworld is a vast field where the plant asphodel grows.
ΛΗΘΗ
Καλότυχ' οι νεκροί, που λησμονάνε
την πίκρα της ζωής. Όντας βυθίσει
ο ήλιος και το σούρουπο ακλουθήσει,
μην τους κλαις, ο καημός σου όσος και να 'ναι!
Τέτοιαν ώρα οι ψυχές διψούν και πάνε
στης λησμονιάς την κρουσταλλένια βρύση.
Μα βούρκος το νεράκι θα μαυρίσει,
Σα στάξει γι' αυτές δάκρυ, όθε αγαπάνε.
Κι αν πιουν θολό νερό, ξαναθυμούνται
διαβαίνοντας λιβάδι' απ' ασφοδίλι,
πόνους παλιούς, που μέσα τους κοιμούνται.-
Α δε μπορείς παρά να κλαις, το δείλι,
τους ζωντανούς τα μάτια σου ας θρηνήσουν,
θέλουν -μα δε βολεί να λησμονήσουν.
Η "Λήθη" είναι απαισιόδοξο ποίημα. Ο Μαβίλης αναμειγνύει σ' αυτό την αρχαία ελληνική πίστη για τον Άδη, που με ενάργεια έχει περιγραφεί από τον Όμηρο στην Οδύσσεια (ραψ. κδ΄, 1-14), και την νεοελληνική παράδοση για τον Κάτω Κόσμο. Σύμφωνα με τον Όμηρο, ο Άδης είναι ένα απέραντο λιβάδι γεμάτο με ασφοδέλους.

Emily@oncewed said...

Chelsea did such a wonderful job. Thanks so much for the lovely post

Post a Comment

I really appreciate your thoughts and ideas, thanks for reading!